Afgelopen week deed ik mee aan een werkweek bij Zen Center Noorderpoort. Van dinsdag tot en met vrijdag bestond het ritme uit een ochtendmeditatie, een avondmeditatie en daartussen werken in stilte. De stilte van het kussen neem je als het ware mee de dag in.
Het werk is eenvoudig en praktisch. Werken in de moestuin, huishoudelijke taken, klussen die zich aandienen. Ik heb ramen gelapt, de moestuin voorbereid, een ponystal omgebouwd tot houthok en de keuken schoongemaakt. Niets bijzonders op het eerste gezicht, en toch gebeurt daar precies waar het om draait.
Waarom doe ik zoiets? Waarom besteed ik mijn vrije dagen hieraan terwijl ik ook in een hangmat aan het strand had kunnen liggen?
Voor mij is het antwoord simpel. Om te leren.
Ik ben ervan overtuigd dat rust, vrede en geluk niet afhankelijk zijn van de omstandigheden, maar van hoe je met die omstandigheden omgaat. Door mezelf in een omgeving te plaatsen waarin ik mijn innerlijke patronen kan observeren, en tegelijkertijd dingen doe die buiten mijn comfortzone liggen, kom ik mezelf tegen. Of beter gezegd, mijn ego.
Dat begon al bij de eerste klus. Ramen lappen. De gedachte kwam direct op: waarom doe ik dit, ik had ook langs het strand kunnen lopen. Terwijl ik hier toch bewust voor gekozen had. En precies daar zit de winst. Op het moment dat ik het oordeel loslaat en simpelweg doe wat er gedaan moet worden, ontstaat er rust. Vrede. Gewoon in het moment zijn, zonder verhaal.
In deze setting is er bovendien meer ruimte voor stilte en meditatie dan in het dagelijks leven. Dat verdiept de ervaring en maakt het makkelijker om echt te voelen wat er speelt.
De echte les kwam voor mij pas daarna, toen de werkweek voorbij was en het gewone leven weer begon. De stilte had mijn systeem gevoeliger gemaakt. Alsof er een beschermlaag was weggevallen. De prikkels van alledag kwamen intenser binnen.
Op mijn werk merkte ik dat direct. Ongemak omdat ik het overzicht kwijt was in mijn mailbox. Ongeduld omdat ik meer wilde dan mogelijk was. Oude patronen die zich weer laten zien, maar nu helderder, zichtbaarder.
En zo gaat het dus. Blijven leren. Blijven vallen en opstaan.
Misschien is dat wel de essentie. Niet dat je ergens komt waar alles stil en vredig blijft, maar dat je leert om, midden in alles wat er is, steeds weer terug te keren naar die rust in jezelf.
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties