Er is misschien geen eenzamere plek dan volledig samenvallen met een diepe depressie.
Wanneer alle perspectief verdwenen lijkt, wanneer je geen uitweg meer ziet, wanneer de gedachte dat het ooit beter wordt buiten bereik voelt.
Ik spreek niet vanuit theorie. Ik spreek vanuit ervaring.
Wat ik inmiddels heb geleerd, is dat de zon altijd blijft schijnen, ook wanneer de wolken zo dicht zijn dat je haar niet meer kunt zien.
Iedereen kan periodes meemaken waarin het leven zwaar voelt. Verdriet, verlies, onzekerheid, angst en somberheid horen bij het menselijk bestaan. Zolang je weet dat het voorbijgaat en zolang je beseft dat je niet je gedachten, gevoelens of depressie bént, is er ruimte voor herstel.
Maar wanneer het vertrouwen verdwijnt dat het ooit nog anders kan worden, wordt het moeilijk.
In onze westerse samenleving zoeken we vaak hulp in medicijnen. Soms kunnen die precies het steuntje zijn dat iemand nodig heeft. Daar is niets mis mee.
Tegelijkertijd heb ik gezien dat we ons niet alleen afhankelijk kunnen maken van medicijnen. We kunnen ook afhankelijk worden van een coach, een therapeut, een goeroe, een methode, een geloofsovertuiging of een spirituele stroming.
Op zichzelf is daar niets verkeerd aan.
Zolang we blijven zien dat het hulpmiddelen zijn.
Steuntjes in de rug.
Middelen, geen doel.
Voor mij ligt de werkelijke beweging in het ontdekken dat datgene waar je naar zoekt uiteindelijk al in jezelf aanwezig is. Dat er onder alle angst, onzekerheid, pijn en verwarring een heel en gezond deel in jou aanwezig blijft. Een plek van rust, wijsheid en veerkracht die nooit werkelijk beschadigd raakt.
Dat betekent niet dat je het alleen hoeft te doen.
Integendeel.
Juist daarom hebben we elkaar nodig.
Soms hebben we iemand nodig die ons eraan herinnert wat we zelf even niet meer kunnen zien.
Iemand die naast ons komt staan totdat we weer vertrouwen krijgen in onze eigen kracht.
Vanuit die intentie zet ik mij in met De Zendo 055 en bodmamu.
Niet om antwoorden te geven die iemand moet volgen.
Niet om afhankelijkheid te creëren.
Maar om, waar mogelijk, een steuntje in de rug te zijn.
Net zolang totdat iemand weer ontdekt dat de belangrijkste bron van kracht, rust en wijsheid altijd al aanwezig was.
In zichzelf.
Jacco